“Andoyyyy…”

Dapat malambing ang tono sa tuwing tatawagin mo akong “Andoy” (at hindi Ondoy). Masarap kasing pakinggan kapag gano’n. Iyong parang hihingian mo ako ng pabor kahit alam mong tatanggi ako. Gano’n.

Hindi naman talaga Andoy ang palayaw ko. Naidagdag lang ‘yan sa listahan ng mga tawag sa akin. Robin, Tutuy, Tuy, Wak-wak, Hydro, at Korny ang ilan lang sa mga palayaw ko – na malayung-malayo sa tunay kong pangalan. Pinakasikat kong palayaw dati e “Korny”. Iyon kasi ang nakalagay sa likod ng jersey ko noong intrams namin sa iskul noong hayskul ako. At take note, may kasama pang cheer ‘yon ng mga kaklase kong malakas mag-trip sa tuwing papasok ako noon ng court.

Number 7! Korrrnyyyyy!
*Hampasan ng sanga at kawayan sa mga yero’t drum*

Pero ilalabas din kaagad ako ng court pagkatapos ng ilang minutong pagtakbo. Noong una, hindi ko alam kung gugustuhin ko ang pagtawag nila sa akin ng “Korny”. Hindi ko alam kung positive ba ‘yon o negative. Kaya naman naging “Korny” ang pangalan ko sa jersey ko, bukod sa korny talaga akong humirit, ay dahil ayokong ipalagay ang pangalan ng crush ko noon at baka mausisa ako ng mga magulang ko. Mahirap na! Ngayon, sanay na sanay na akong tawaging gano’n.

Second semester ng unang taon ko sa kolehiyo. Tinanong ako ng isa kong kaklaseng bago sa paningin ko. Ano ba raw ang nickname ko? Mahaba raw kasi ang pangalan ko. Wala akong maisip. Sumagot ang isa, “Andoy! Andoy na lang!” Sumang-ayon naman ang nagtanong sa akin at iyon na nga ang pormal na pagbibinyag sa akin sa bago kong palayaw na “Andoy” – na hindi ko maisip kung anong koneksyon ng Andoy sa pangalan ko.

Dahil naman sa isa kong kaibigan kaya naging “Andoyman” ang “Andoy”. Na-cute-an ako. Na-asteg-an ako. Asteg talaga. Sa madaling salita, nagustuhan ko. Talaga! At simula noon hanggang ngayon, ginagamit ko ang Andoyman at Andoy bilang palayaw ko at pangalan dito sa internet, maging sa totoong buhay.

Bukod sa akin, mayroon nang “Andoy’s World” na pamagat ng isang komik istrip na nababasa sa Libre ng Philippine Daily Inquirer. Akala ng isa kong kaklase noon, doon ko nakuha ang palayaw na Andoy. Pero hindi, kasi bago ako nakabasa ng strip ng Andoy’s World, e nauna na ang pagtawag sa akin ng ilang kaklase ko nang gano’n…at hindi ko pa alam ang dyaryong Libre noong mga panahon na ‘yon.

Andoy. Andoyman. Minsan, “‘doy” lang ang tawag sa akin.

Hindi ako ang nauna sa Andoyman. At inaamin ko ‘yon. Medyo nanlumo nga ako nang malaman kong hindi lang pala ako ang Andoyman. Ayoko sana kasing may kagayang iba. Kaso meron talaga e. Pero ayokong magpalit. Gustung-gusto ko talaga ang “Andoyman”. Kaya ang inisip ko na lang noon, gagawa ako ng sarili kong Andoyman. Inisip ko na lang din na may iba’t ibang specie ng Andoyman na nabubuhay sa mundo at isa ako sa mga specie na ‘yun. Asteg.

Kapag tinatanong ako kung ano ang gusto kong maging palayaw, hinahayaan ko na lang ang nagtanong na mag-isip ng kung anumang palayaw ang gusto niyang itawag sa akin. Ewan ko ba kung bakit ako gano’n pero medyo nasisiyahan ako kapag may bago akong palayaw. Pero huwag naman ‘yung balahurang palayaw tulad ng: Andoy Pugot, Andoy Putol, Andoy Baboy, Andoy Muta, Andoy Syokoy o iba pang tulad ng mga ganito. Sakit naman ‘ag gano’n.

Noon sa pinag-OJT-han ko, tinanong ako kung ano ang palayaw ko. Sumagot ako ng “Andoy po.” Hindi nila nagustuhan. Natawa pa sila. Hindi ko alam kung bakit. At dahil ayaw nga nila ang Andoy, bininyagan nila ako ng bagong palayaw. Tinawag nila akong “Andy”. Putik! Sosyal.

Pero sila lang ang tumatawag sa akin ng gano’n. At hindi ko na pinakalat pa ang pagtawag sa akin ng “Andy” kasi hindi naman ako kano.

Sa isang interbyu ko naman, tinanong ulit ako kung ano raw ang palayaw ko. Parehas ulit ang isinagot ko. Natawa sila tulad ng iba. At nagkomento pa. Pero hindi ko nagustuhan ang naging puna nila. Sabi nila, ambaho raw ng palayaw ko: Andoy. Bakit hindi na lang daw ginawang Torio. Sabay tawa sila. Gusto ko sanang makakita ng nagilitang leeg at sumisirit na dugo noon kaso sa imagination ko lang nagawa. At saka, nag-a-apply lang ako.

Nagtaka ako. Ano ang mabaho sa palayaw na “Andoy”? Iyong tunog ba nito sa tuwing ipantatawag mo sa isang tao? O ang pagiging tunog-Pilipino nito? Iyon din ba ang dahilan kaya tumawa ang mga empleyado sa pinag-OJT-han ko?

Ipinakita ko sa mga magulang ko ang maliit na aklat na nilimbag ng aming kolehiyo para ipagmalaki ko sa kanila na nasama ang dalawang maikling kwentong isinulat ko. Nang makita ng tatay ko ang pen name na ginamit ko: ang unang reaksyon niya, nabahuan din siya. Ampangit daw ng “Andoy”.

Aw.

Hanggang ngayon, kahit hindi naman dapat problemahin, pinoproblema ko pa rin kung mas maganda ba talagang pakinggan ang palayaw na tunog-poreyner kaysa tunog-Pinoy na nickname.

Andoy. Magkamag-anak kaya kami ni Inday? O kaya ni Pandoy, ang alalay ni Panday? Hmm…

Ang korny ko. Mabaho ba talaga sa pandinig ang “Andoy”?