Noong Lunes, galing ako sa isang kumpanya para mag-apply na kinalaunan, nalaman ko na agency pala. Pag-uwi ko sa bahay, pumasok ako sa kwarto, at nagulat sa akin si Mama na noon ay natutulog. Pagkatapos, sinabi niya sa akin, tinatanong daw ng supervisor ko sa pinag-OJT-han ko dati kung pwede ba raw ako sa kanila. Urgent lang.

Pusanggala! Eto na ‘yon! Alangan namang tanggihan ko pa e eto na ang grasya, ang biyaya, ang blessing. May nabasa akong kowt dati kay Pareng Coelho, na ang blessing daw, kapag hindi mo pinansin, nagiging curse.

Ang unang naging reaksyon ko, sobrang windang na windang ako. Hindi ako makapaniwala dahil tuwing nagdadasal ako, marami akong idinadasal, tapos hanggang sa idinadasal ko e maging trabaho ko sana ang pagkokomiks hanggang sa noong Linggo nga ng gabi, idinasal ko na sana magkatrabaho na ako. As in iyon lang talaga idinasal ko. Kinabukasan, ayun na nga! Salamat Lord!!! Sobra!

Kailangan kasi ng supervisor ko ng tutulong sa kaniya para matapos ‘yung tambak na trabaho. Sinabihan siya ng boss na maghanap ng kakilala at buti na lang, ako ang naalala ni ma’m. Hehe.

Tinext ko ‘yung supervisor ko ng isang napakalaking ‘Oo’. Kinabukasan, nagsimula na kaagad ako. Ewan ko. Pakiramdam ko nga, parang OJT pa rin ako e. Hehehe. Ang maganda dito, tipid ako sa pamasahe. Pagkatapos, sa halip na magtraysikel ako, nilalakad ko na lang papuntang opisina dahil una) tipid sa pamasahe at pangalawa) bilang exercise ko na rin. Mga sampung minuto ang lakaran. Aabot ng kinse kapag binagalan ko. Hindi naman ako pawis kapag dumarating sa opisina kasi kalmado at hindi ako nagmamadali.

Noong unang araw ko, bale Martes nga, magaan ang pakiramdam ko. Sa loob ng buong bahay namin, pakiramdam ko ang sobrang kagaanan ng paligid. Maganda pa ang sikat at sinag ng araw noong umagang iyon. Ibang klase. Sa wakas, may trabaho na ako.

Naikwento ko minsan dito na may trabaho na ako nang matanggap ako sa isang kumpanya sa Ortigas. E kaso, hindi pa ako tinatawagan at mukhang malabo o hindi na ako tatawagan kaya parang wala rin. Pero nang mag-text talaga ang supervisor ko, si Ma’m Flo, aaaaaaaaaahhhh…Ansarap sa piiiling(feeling).

Dahil lumipat na sila ng opisina, dumiretso muna ako sa dati at pagkapasok, naghintay muna ako hanggang dumating ang supervisor ko. Kwentuhan muna kami. Kamustahan. Hinihintay kasi namin ‘yung susi para buksan ‘yung bagong opis. Maya-maya, dumating na ang ibang empleyado. Tatlo lang sa naabutan ko dati ang natira. Tatlo lang ang kilala ko at kilala ako. Sina Ma’m Flo, Ma’m Cathy, at si Ma’m Jinkee. May mga bago. Pero ayos lang. Mukhang mababait naman sila e.

Pagdating ng second boss, pumasok muna kami sa lumang opis para maghakot ng iba pang gamit. Unang araw ko, nakihakot ako. Habang tumutulong, natanong ako ni Ma’m Cath kung kailangan ba raw ng dalawang LAN card para sa network at internet connection. Alinlangan akong sumagot na ‘Oo’. Nagulat siya, “Di nga?” Tapos, natanong pa ulit ako kung kaya ko ba raw mag-ayos ng pc. Napa-oo ulit ako ng may pag-aalinlangan. ‘Lang ‘ya, mukhang nilipasan na ako ng pagiging computer engineer ko. Parang nakakainis na nakakahiya na ayos lang. Ewan. Saka na lang ako magka-catch-up.

Pagkatapos, tumulong ako kay Kuya Mack, o ate Mack?, sa paghila niya ng karitela na may mga gamit na nandoon papuntang bagong opis. At pagpasok ko sa opisina, katulad ng dati…ahm…medyo magulo pa rin. Hehe. Pero mas maluwag na.

At maya-maya lang, nagsimula na akong magtrabaho. Mula 13-126 page ng pdf file, kailangan kong ilipat as html. Hwoo! Duguan! Pero ayos lang kasi may mga pang-motivate ako sa sarili ko: 1) ‘yung uwian, 2) makakapagguhit o makakapagsulat ulit ako pag-uwi, at 3) wala na palang pangatlo. Hehe.

Katulad ng dati, akala ko e sasalubungin nila ako nang napaka-engrande. Pero hindi siyempre.

Marami akong natapos na page noong unang araw ko. Mula page 13-104, natapos ko. Hwoo! Ganoon pala sa opis, pagdating kasi ng mga 6, aalis ‘yung pangalawang boss (kasalukuyan noong wala ang main boss dahil out-of-town daw), at pagkaalis, bukasan na sila ng facebook at naglalaro ng farmville, restaurant at kung anu-ano pa. Haha. 14 mins after six ang labas ko noong unang araw. Akala ko pa nga e hanggang five lang ako. Buti na lang, nakinig ako sa boses na nagsabing ituloy ko pa ang ginagawa ko para konti na lang gagawin ko kinabukasan kaya umabot ako ng 6. Hehe.

Ngayon, mga 6:30 na ako umaalis. Gusto ko pa sanang magtagal para sabayan sila sa pag-uwi kaso hindi ko alam kung anong oras sila uuwi. At saka gusto ko rin kasing umuwi ng maaga-aga dahil nagdo-drawing pa ako o di naman kaya, nagsusulat.

Lagi rin akong may baong ulam at kanin kaya pang-dalawang araw ang pansamantala kong baong pera na bigay ng nanay ko na halagang P100. Kapag may datung na ako, ako na siyemps ang bahala sa gastos ko. Sa ngayon din, ayoko munang planuhin ang magiging sahod ko. Basta.

Mas maganda rin at mas maluwag ang opisina namin ngayon di tulad dati na parang laging mabigat ang ulo ko dahil sa masikip na ambiance sa loob. Ngayon, parang maluwag at hindi na bumibigat ang ulo ko. Maganda na rin ang CR.

Ngayon, masaya talaga ako dahil may trabaho na ako. Masaya rin dahil nagtatrabaho ako sa isang lugar na pamilyar ako. Part-time ang alam ko pero sana, full-time na ako.

O yey talaga! Sarap ng pakiramdam na hindi ka na pabigat sa mundo. Hehe. Sa totoo lang, nitong mga nagdaang mga buwan, pakiramdam ko, wasak na ang respeto at bait ko sa sarili ko kahit sabihin pang may pangarap akong gustong abutin. Pero ngayon, harharhar, hindi na ako pabigat! Yey!

PS
Balak kong huwag ng lumipat pa ng ibang kumpanya at hindi na sagutin ang mga tawag o text ng mga pinag-apply-an ko. Dito na ako sa sigurado. Hehe.

PS2
Noong unang araw ko rin, pauwi ako, nasa may estribo na ako ng bus. Siksikan talaga. Nang naniningil na si Manong, hindi niya nagawang singilin ang mga nasa harapan kasama ako lalo’t malapit na ang babaan. E masikip kaya binuksan na namin ang pinto. At tantananan, bumaba na rin ako! Hahaha. Naka-123 ako. Hahaha. Ibang klase sa feeling nang nakaka-123 ka. Magkahalong tuwa at konsensiya ang mararamdaman mo. Tuwa dahil nakatipid ka at konsensiya dahil maiisip mo ang mga anak na pinapakain ng konduktor at tsuper. Pero ala e, pababa na talaga at hindi umabot si manong sa akin. Next time na lang.

PSP
Wala pa akong psp. Bilang lang sa kamay ang beses na nakahawak at nakalaro ako niyan. ‘Damot kasi ng mga kaklase ko. Pero seryoso, nagpapasalamat pa rin ako kay Lord na kahit nitong mga nagdaang buwan e hindi ako natanggap sa trabaho, marami naman akong nalaman at napagtanto sa pagiging tambay at kahahanap ng trabaho. Marami akong napuntahan, nakita, napuna, nakausap, naranasan, at maraming hirap. Naka-ilang interview rin ako at nakailang pabalik-balik sa ilang kumpaniya. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, marami akong natutunan.

At dahil din sa pagiging tambay ko, nakagawa ako ng strips tungkol sa pagiging tambay na ipo-post ko sa mga darating na araw kapag napa-scan ko na. Hehe.

Sakto talaga ang lahat ng bagay na nangyayari sa buhay ng isang utaw.